Jup van 't Veld

Dit weblog gaat op de slaapstand. Jup gaat voorlopig niet naar de Kamer en ziet dus om naar ander werk.

Wie mij wil mailen, kan dit doen naar jupvantveld@planet.nl.

Dank voor jullie belangstelling en - ondanks het eindresultaat - een vrolijke groet!

jup

Een lichtpuntje is dat “mijn” afdeling Amsterdam wél een mooi resultaat heeft laten zien. Een goede campagne, in verkiezingstijd maar ook permanent, speelt daarin een rol. Een voorbeeld voor afdelingen elders in het land: VOER CAMPAGNE!! PERMANENT!!

Daarnaast zijn wij, denk ik, geholpen door de massale aanwezigheid van GroenLinks in het stadsbestuur. Zowel op gemeentelijk niveau als in bijna alle stadsdelen zitten wij in de coalitie. Amsterdammers kennen GroenLinks ook op andere manieren dan uitsluitend de (goede) televisiepresentatie van onze lijsttrekker.

Complimenten voor onze Amsterdamse directeur Paulus de Wilt, die volgens mij te weinig credits krijgt voor de resultaten die hij voor GroenLinks boekt. En voor Nicolette van der Meer, onze Amsterdamse campagne-coördinator, die alweer fantastisch werk heeft verzet.

 Amsterdamse GroenLinksers: dank voor jullie inzet!

Wat een rot-uitslag! Dat GroenLinks een zetel heeft verloren, is zuur. Aan de andere kant: die achtste zetel haalden we de vorige keer net-aan, nu zitten we op ruim zeven, dus procentueel zijn we redelijk stabiel gebleven. Maar we gingen natuurlijk voor winst....

Echt akelig is de winst voor de xenofoben van Wilders, voor de terug-in-de-tijd-socialisten van Marijnissen en voor de dierenclub van Thieme, de aanfluiting van het jaar.

We hebben het goedkope populisme niet achter ons kunnen laten. De vreemdelingenangst tiert. En Nederland heeft er massaal voor gekozen om Europa en de rest van de wereld de rug toe te keren.

Ons land is er slecht aan toe.

Asielzoekers wachten soms lang op een uitspraak over hun verzoek. Een paar jaar is geen uitzondering. EEN PAAR JAAR!!
En in die tussentijd mogen ze niks. Niet werken. Niet studeren. In het ergste geval een paar jaar van hun leven gedwongen verlummeld.
Zondag sprak ik, na een Spaanstalig debat in het Casa Migrante, een Colombiaanse vluchtelinge die net, na 15 maanden wachten, te horen had gekregen dat ze nog minimaal 2 maanden moest wachten. Jonge meid, kwam intelligent en sterk over, ongetwijfeld met een boel talenten. Talenten die, de bijbelse opdracht ten spijt, niet vermeerderd kunnen worden.

Of we hier niets aan konden doen? Dat hangt af van het resultaat van de verkiezingen...

In gesprek met een jong stel, varkenshouders in Limburg. Zij vertellen mij dat ze het afgelopen jaar bezig waren met het starten van een biogas-installatie waarin ze de varkensmest, samen met andere afvalstromen, konden vergisten. Alles was geregeld: de keuze voor een installatie, de afspraken met de afvalcentrale en het energiebedrijf, de bouwvergunning, de milieuvergunning. En net toen ze op het punt stonden daadwerkelijk te gaan investeren, werden de MEP-subsidies van de ene dag op de andere afgeschaft. Weg financiële basis, weg duurzame investering, weg ambitie.

In gesprek met een Amsterdamse partijgenoot die zijn huis duurzaam heeft laten renoveren. Hout, leem, lage temperatuur-muurverwarming, uitgekiende lichtinstallatie. De architect, de aannemer, de leemstucadoor, ze kwamen van over de grens – Duitsland, Scandinavië. Want in Nederland is de benodigde kennis en kunde nagenoeg onvindbaar.  

Voor de kust van Egmond wordt een windmolenpark gebouwd. Door Duitse en Deense bedrijven, want de Nederlandse windmolenindustrie, ooit veelbelovende koploper, is ter ziele.

Plantaardige olie als schone, klimaatvriendelijke brandstof is in Duitsland booming business. In Nederland lopen ondernemers voortdurend tegen barrières aan. Met veel moeite valt hier en daar wel ’s een subsidie weg te slepen, maar het tempo ligt te laag, de marktcondities worden niet aangepakt, het is allemaal mondjesmaat en te weinig om deze pasgeboren sector echt tot volwassen niveau te laten groeien.

Er liggen in Nederland geweldige kansen voor zowel groot- als kleinschalige systemen voor klimaatvriendelijke energie-opwekking, bouw, transport, productie. Maar dan is het wel nodig dat ondernemers weten waar ze aan toe zijn, dat een duidelijk lange termijnperspectief wordt geboden, en dat ze de kans krijgen de moeilijke eerste fase door te komen van het opbouwen van een markt en een infrastructuur. Alleen dan kunnen de nieuwe systemen concurrerend worden en over een paar jaar op eigen benen staan.

Ondernemers willen wel. Nu nog een regering die ook echt wil. Weet wat je stemt op 22 november!

Vorige week gedebatteerd op een bijeenkomst in Baexem (Limburg), georganiseerd door de Limburgse Land- en Tuinbouwbond en het Limburgs Agrarisch JongerenKontakt. Daarbij een presentatie van de brochure “Ruimte voor agrarisch ondernemerschap”: de visie van LTO Nederland op welvaart en welzijn op het Nederlandse platteland.

Het eerste dat mij opviel was de ambitie die uit de visie spreekt. Ambitie om kansen te pakken. Kansen in de Nederlandse, Europese, wereldwijde markt. Kansen om met duurzame productie en gezonde producten succes te boeken en en passant een grote bijdrage te blijven leveren aan de Nederlandse economie, het welzijn en het landschap.

LTO Nederland wil een “toekomstgericht ondernemerschap” met behalve een concurrerende productie van voedsel en bloemen ook activiteit in natuur, recreatie en landschap. Zij wil een duurzame  sector met een sterke positie in Europa en de wereld.

En daarbij heeft zij een ondernemende overheid nodig die duidelijkheid schept, consistent en consequent is, innovatie beloont.

Hoewel GroenLinks niet direct het imago heeft als ondernemerspartij, kon ik hiermee goed uit de voeten. Wij hebben ook grote ambities met onze economie. Niet voor niets is onze campagne-slogan “Groei Mee!”. Het gaat ons om een duurzame economie, met échte welvaart voor iedereen. Wij verschuiven de lasten van arbeid naar milieu, zodat het aannemen van personeel weer betaalbaar wordt (geen bruto-bruto-lasten meer). Investeringen in schone energie worden weer beloond. Dat levert de komende vier jaar zo’n kwart miljoen extra banen op, heeft het CPB uitgerekend, meer dan in het programma van enig andere partij!

Europa is voor de land- en tuinbouw van ongelooflijk groot belang. Wil Nederland als kleintje onder de liefst 25 Lidstaten nog iets te zeggen hebben, dan zullen we weer initiatief moeten nemen. De huidige regering is, bang geworden door een mislukt referendum, veel te terughoudend. Als dat zo doorgaat, heeft Europa straks geen boodschap meer aan ons land. GroenLinks heeft, meer dan enig andere partij, een programma met ambitie voor Europa.

Het landschap moet niet zozeer behouden blijven, het moet ontwikkeld worden, en daarvoor is de agrarische sector – die zo’n 70% van het landschap beheert – de sleutelspeler. Met ruimte voor ondernemen, maar ook voor natuur en recreatie. GroenLinks wil dat zogenaamde groene en blauwe diensten martkconform worden beloond. Dat is niet van vandaag op morgen geregeld, maar daar gaan we wel naartoe werken. Alleen zo kunnen wij van ondernemers verwachten dat zij dit echt tot het hart van hun bedrijfsvoering gaan rekenen. 

Dit alles vraagt om dialoog en samenwerking tussen politiek en sector, tussen rijk en gemeenten, tussen bestuurders, ondernemers en burgers. Dit vraagt ook om een overheid die een duidelijke koers vaart. De blik moet vooruit, naar een duurzame toekomst. Dus niet, zoals de huidige regering heeft laten zien, de MEP-subsidies plotseling afschaffen waardoor boeren hun investeringen in biogas-installaties moesten stopzetten.

De handschoen van LTO Nederland wil ik wel oppakken.

 

 

 

 

 

 

 

Eén van de “grootse prestaties” van de huidige regering is het terugdringen van het enorme aantal arbeidsongeschikten. In mijn vorige werk was ik o.a. veel bezig met arbo en ziekteverzuim. Ik denk er het mijne van.

De Geus heeft volgens mij één punt goed te pakken: het moet niet gaan om arbeidsongeschiktheid, maar om arbeidsgeschiktheid. De oude WAO nam als uitgangspunt dat arbeidsgehandicapten van alles niet meer konden, en dus geholpen moesten worden. Een keer in dit systeem beland, kwam je er niet meer uit: je was gehandicapt, dus je kon en hoefde niet meer te werken voor je geld, je kon en hoefde niet meer bij te dragen aan de maatschappij, je kon en hoefde niet meer trots te zijn op je rol in de samenleving.

De nadruk leggen op wat je nog wél kunt, op je arbeidsgeschiktheid, is harder, maar ook emancipatoir: iedereen telt mee, iedereen kan iets, we hebben iedereen nodig om deze samenleving te bouwen. Dit stukje ideologie klopt volgens mij, ook vanuit een linkse positie.

Maar al snel bleek de werkelijke aard van het beestje. Er werd ingehaakt op het populaire sentiment dat uitkeringsgerechtigden allemaal profiteurs en laaienlichters zijn. “Je kunt best werken, dus verdien je geen uitkering”.

Het is dan ook hartstikke fout gegaan. Niet de emancipatie van de arbeidsgehandicapten bleek leidend, maar het cijfermatige resultaat. Dus moesten UWV-ambtenaren aan de hand van computerprogramma’s uitrekenen hoeveel er gekort konden worden op de centen, werden allerlei ernstige arbeidshandicaps tot niet-bestaand verklaard en werd duizenden mensen hun inkomen afgepakt – zonder dat ze enig vooruitzicht kregen om zelf verder te komen. Niks emancipatie, gewoon het cijfermatig wegmaken van problemen.

De WAO werd de WIA, de keuringen zijn een tafereeltje à la Kafka geworden, de mensen die het aangaat zijn monddood gemaakt, de cijfers fleuren ervan op en de ministers glunderen op Prinsjesdag. Intussen zijn de resultaten bij reïntegratie van arbeidsgehandicapten nog altijd bedroevend.